Er onvoorwaardelijk zijn voor iemand. Doe jij dat al?
Naar blog overzicht - 02-02-2017

Er onvoorwaardelijk zijn voor iemand

De laatste drie maanden besteedde ik 2 dagen per week aan les geven op twee MBO opleidingen. Ik wilde mezelf uitdagen door ook met deze doelgroep te werken. Jongeren motiveren en helpen met hun studie, ze wat leren. Dat was wat ik voor me zag. Dat ik uiteindelijk degene bleek te zijn die het meeste leerde had ik niet verwacht…

Uit eigen ervaring wist ik al wel dat ik niet alleen moest gaan zenden. Ik wilde vooral ontvangen. De leerlingen leren kennen en hun verhalen horen. Om vanuit die verbinding lesstof aan te gaan bieden.

De eerste les besteedde ik volledig aan het delen van persoonlijke verhalen. We kwamen te praten over onze namen en waar die vandaan kwamen. Over hoe onze ouders over die namen hadden nagedacht. Zo vertelde Cherise (wegens privacyredenen gebruik ik een andere naam) dat ze haar naam van haar moeder gekregen had. Haar vader was niet in beeld, hij was al met de noorderzon vertrokken toen haar moeder zwanger was.

Een verhaal dat mij raakte…

Voor de mensen die mij een beetje kennen zal het geen verrassing zijn dat dit verhaal mij raakte. Mijn biologische vader is ook verdwenen voordat ik geboren was. Een en al herkenning dus, maar tegelijkertijd viel mij ook een groot verschil op.

Cherise was kwaad. Constant kwaad. Kwaad op de mensen om haar heen. Kwaad op haar leraren. Kwaad op haar vader. Kwaad op de wereld. Zelf herkende ik dat gevoel helemaal niet. Ik ben niet kwaad, eigenlijk ook nooit geweest. Ik deelde mijn verhaal ook met de klas en vertelde dat ik mijn biologische vader inmiddels heb leren kennen en wat dat met mij gedaan heeft. Hoe het ontbreken van mijn vader mij gevormd heeft, maar ook hoe vreemd het weerzien met hem was.

Je eigen weg bewandelen

Ik vertelde Cherise dat ik mijn eigen weg bewandeld en gevonden heb. Dat ik nu tevreden ben met wat er wel is. Dat ik tevreden ben met WIE er wel zijn. Cherise was dit nog lang niet. Cherise zette zich overal tegen af. Cherise wilde geen échte verbindingen aan gaan. Niet met haar vrienden, niet met haar leraren. Niet met mij.

Daar zat ik dan met mijn idealistische doel om verbinding te maken met deze leerlingen. Mijn persoonlijke verhaal met hen te delen terwijl zij gewoon hun les wilde volgen. Zij zaten helemaal niet op mij te wachten. Ik was de zoveelste docent met idealen. Ik moest me eerst maar eens bewijzen.

Verbinding aangaan met deze jongeren. Op vele momenten lukte het. Op vele momenten ook totaal niet. Dan was er weerstand, irritatie, ruzie. Soms schoot ik dan terug in de standaard reactie van een leraar. Zeggen dat iets niet kan of niet mag en dat ze moesten luisteren.

Nee! IK moest beter leren luisteren.

Zwaarder dan gedacht

Ik zal eerlijk zijn. Ik vond het zwaarder dan gedacht. Na 3 maanden was mijn uitdaging wel over vond ik. Het had me veel energie gekost. Ik was moe. Op sommige momenten zag ik er zelfs tegenop om naar het werk te gaan. Die tegenzin heb ik lange tijd niet meer ervaren. Ik doe tenslotte altijd wat ik leuk vind.
Ik besloot te stoppen.

Op mijn laatste dag gebeurde er iets bijzonders. Ik keek uit naar deze laatste dag. De tegenzin, de vermoeidheid, de strijd met de leerlingen. Ze zouden na deze dag allemaal stoppen. Ik zat zo in deze emotie dat ik de laatste weken was vergeten te kijken. Vergeten te luisteren. Écht te luisteren. Er was een luikje dicht gegaan. Een luikje dat Cherise en haar klasgenoten weer bij me opende.

Bij mijn afscheid reageerde de leerlingen verbaasd en teleurgesteld. Ze vonden het oprecht jammer dat ik wegging. Ik zag voor het eerst in weken weer die pure emotie. Teleurstelling dat ik ze verliet. Waar ik alle vrijheid heb om te starten en stoppen met wat ik wil, zaten zij vast. Zij konden niet kiezen om weg te gaan. Ik liet ze achter. Ik had niet verwacht dat ze het zo jammer zouden vinden. Er volgde mooie gesprekken in de klas. Behalve met Cherise. Die was weer kwaad. Met haar armen over elkaar. Kwaad.

Totdat we klaar waren met deze laatste les. De leerlingen namen afscheid en druppelden naar buiten. Cherise bleef nog wat hangen. Toen uiteindelijk al haar klasgenoten weg waren en zij in de deuropening stond vroeg ze of ze mij nog wat mocht vertellen.

En toen gebeurde het…

Zomaar uit het niets opende Cherise zich naar me. Ze vertelde me dat haar vader enkele weken geleden contact met haar had gezocht. Ze vertelde me hoe het was om hem te spreken. Weliswaar via Facebook (het blijft een andere generatie). Dat ze niet zo goed wist wat ze er mee aan moest. We spraken uiteindelijk nog meer dan een half uur (opeens was de pauze niet meer belangrijk). En Cherise nam zich voor om haar vader te gaan leren kennen. Ondanks haar kwaadheid.

Ik was ontzettend geraakt. Natuurlijk door het verhaal van Cherise, maar vooral door de manier waarop ze zich naar mij opende. Ik realiseerde me opeens weer waarom ik deze uitdaging aan was gegaan. Hierom dus! Om echt contact met mensen te maken. Ineens zag ik wat ik had geleerd. Vertrouwen geven aan mensen, geduld bewaren, écht luisteren en vooral: er zijn. Onvoorwaardelijk.

 

Hoe vaak ben jij er onvoorwaardelijk voor iemand? En voor wie is dat dan?